Ik beweeg mij graag daar waar werelden elkaar raken: tussen bestuur en werkvloer, tussen strategie en praktijk, tussen onderwijs en ondernemerschap, en tussen Nederland en de Global South.

Als interimmanager, organisatieadviseur en bestuurder help ik organisaties om complexe vraagstukken terug te brengen tot wat er werkelijk toe doet. Niet door meteen met oplossingen te komen, maar door eerst goed te kijken, vragen te stellen en het gesprek te voeren dat soms te lang is uitgesteld.

Mijn stijl van leiderschap is verbindend én duidelijk. Ik geloof in vertrouwen, maar ook in verantwoordelijkheid. In ruimte geven, maar ook in aanspreken. En vooral in het voeren van het goede gesprek: eerlijk, soms ongemakkelijk, maar altijd met de bedoeling om verder te komen.

Ik voel mij thuis tussen bestuur, management en professionals. Juist op het grensvlak ontstaat vaak de beweging die nodig is. Daar probeer ik overzicht te creëren, mensen bij elkaar te brengen en ideeën om te zetten in iets dat daadwerkelijk werkt.

Mijn werk in het onderwijs en de non-profitsector in Nederland en de Global South heeft mijn overtuiging versterkt dat ontwikkeling uiteindelijk nooit alleen een organisatorisch of economisch vraagstuk is. Het gaat over mensen. Over de ruimte die mensen krijgen om verantwoordelijkheid te nemen. Over de vraag of we elkaar werkelijk zien en wat we samen mogelijk kunnen maken.

Daarom spreekt het Afrikaanse ubuntu mij zo aan: ik ben omdat wij zijn. Niet als mooie slogan, maar als een andere manier van kijken naar leiderschap, samenwerking en ontwikkeling. Dat gedachtegoed ontwikkel ik door binnen het Ubuntu Leadership Program in Afrika en Nederland.

Mijn denken wordt daarnaast gevoed door diverse andere filosofische inzichten. Popper herinnert mij aan het belang van trial and error en de bereidheid om onze overtuigingen te corrigeren. Kant aan de noodzaak om vragen te blijven stellen bij wat ik zie. Het stoïcisme aan de moed om verantwoordelijkheid te nemen voor wat binnen mijn invloed ligt. Taoïsme aan het belang van niet alles te willen forceren. En de stilte aan het besef dat niet iedere vraag (onmiddellijk) een antwoord nodig heeft.

Uiteindelijk gaat het mij om één vraag: Hoe kunnen we organisaties zo ontwikkelen dat mensen er niet alleen beter in functioneren, maar er ook meer mens kunnen zijn? Dat is voor mij de kern van leiderschap, organisatieontwikkeling en onderwijs.

En ja, daarbij hoort ook een flinke dosis nieuwsgierigheid, relativeringsvermogen en humor.