Albert Einstein hief ruim een eeuw geleden ruimte en tijd op als losstaande dimensies en maakte er met zijn relativiteitstheorie ruimtetijd van. Eén geheel. Misschien is het ook tijd om lichaam en geest op te heffen als separate dimensies en van lichaamgeest te gaan spreken.
De verlichtingsfilosoof Immanuel Kant leerde ons eind 18e eeuw weliswaar dat wij de natuur an sich niet kunnen kennen omdat wij nu eenmaal mens zijn en haar dus slechts als mens kunnen ervaren. Maar na Charles Darwin, die als bioloog in de 19e eeuw aantoonde dat wij allen uit dezelfde evolutionaire kraamkamer komen, toonde natuurkundige Alfred Whitehead op basis van Einsteins relativiteitstheorie en de kwantumtheorie begin 20e eeuw aan, dat wij allen in lichaam en geest (als een soort hegeliaanse lichaamgeest dus, HV) wel degelijk letterlijk verbonden zijn tot één groter cyclisch en organisch zijn (of Zijn), doorheen en in ruimte en tijd (ruimtetijd). Haast taoïstisch. Niet zweverig maar heel feitelijk. Er is ten diepste geen jij en ik, geen hier en daar, en zelfs geen toen en nu. Ofwel: het al (God), het ik en het heden, juist die fenomenen die ons bestaan bepalen, zijn onaanwijsbare en innig verbonden mysterieuze dimensies van het zijn. De filosofische implicaties van deze wetenschappelijke constatering moesten wel overweldigend zijn, meende Whitehead terecht.
Door ons tot op de dag van vandaag slechts op te stellen als individu tegenover de werkelijkheid met al haar bloemetjes en bijtjes, en deze meestal eenzijdig als materie (grondstof) op te vatten in een lineaire werkelijkheid die in het teken staat van maakbare vooruitgang, hebben wij deze lichaamgeestrealiteit consequent en exponentieel veronachtzaamd. Culminerend in onze huidige crises. Die daarmee dus primair spiritueel van aard zijn. Een uiteentrekken van de lichaamgeestrealiteit.
En een probleem los je niet op met de denkwijze waarop het ontstaan is, aldus Einstein. Onze natuur herstel je dus niet alleen door te plussen en te minnen met spullen, co2-uitstoot, zonnepanelen etc. (materie/grondstof), maar door opnieuw te stappen in deze lichaamgeestdimensie van eenheid, verbonden in liefde voor het Al, de ander en jezelf. Pas dan zal het onbegrensde herstelpotentieel van onze Natuur in lichaamgeest aangeboord worden. Die, zoals Christus ons leert, in lichaamgeest, en niet slechts in geest, zelfs voorbij de dood ligt. Eenheid verbonden in liefde kan blijkbaar alles vernieuwen wat door oermenselijke machtsbehoefte, onwetendheid, haat, angst, hebzucht etc. vernietigd is. Dit is de sleutel uit de huidige crises.
Als wij ons opnieuw verzoenen met die lichaamgeestdimensie, dit gaan doorleven en haar taal gaan spreken, herhaalt zich blijkbaar een 2000 jaar oude grote gebeurtenis in een kleine geschiedenis met kleine gebeurtenissen in een grote geschiedenis nu. Bijgevoegd artikel toont aan waarom deze creatieve verstoring van onze normaliteit een serieuze poging waard is…
