Vanmorgen vroeg hoorde ik een vroege vogel fluiten toen ik wakker werd. Het vrolijke beestje maakte me ineens heel bewust dat er veel meer is dan corona, Trump of de toeslagenaffaire. En toch is er juist tussen die vogel en die nieuwsfeiten een heel sterk verband. Want zowel de fluitende vogel als het (wereld)nieuws drukken ons beiden op totaal eigen wijze met de neus op de feiten dat er in alle opzichten een planeet op het spel staat. De vraag is: gaan we vechten of verbinden?
De media en politiek lijken al dan niet algoritmisch gestuurd voortdurend aan te sturen op vechten. De zingende vroege vogel leert dat vechten per definitie verliezen is. Verbinden dus. Want, zoals documantairemaker David Attenborough het zo mooi zegt, ‘if we take care of nature, nature will take care of us’. En als het inmiddels misschien donker om ons heen lijkt, dan is het de kunst om te navigeren op sterren. En sterren zijn er. Zeker voor ons hier in de EU.
Zo is er in de EU enorm veel technologische kennis en data beschikbaar. Deze kennis en data moet weer terug naar de eigenlijke producent en eigenaar van deze kennis en data: de burger. We leven in de EU gelukkig nog in democratieën, middels wetgeving kunnen we als burgers dus afdwingen dat deze kennis en data niet nog langer inzet blijven van een winstambities van multinationals.
Daarnaast beschikken we in Europa over veel kapitaal. Onze economieën haperen misschien onder corona, maar er was nog nooit zoveel geld beschikbaar. Als we willen kunnen we dus juist nu ongekend investeren in de goede zaak. We moeten als burgers onze overheid, banken, pensioenfondsen en onszelf dwingen om een totale duurzame draai nu te maken.
Doen we dat, dan kunnen we met ons geld onze kennis en technologie inzetten om onze planeet weer een stukje mooier te maken voor mens en dier. Onderwijsinstellingen spelen als brokers van kennis en technologie dus een cruciale rol in deze transitie. Bijvoorbeeld door samen te gaan werken met onderwijsinstellingen in Afrika, om met onze techniek en onze gezamenlijke kennis en kunde van landbouw en natuur, de enorme hoeveelheid verschraalde landmassa daar weer tot bloei te brengen. Goed voor de wereldwijde voedselzekerheid, essentieel voor planetair natuurbehoud en cruciaal voor globale politieke stabiliteit. En het mooie is, de hybride toepassingen waar we sinds corona allemaal aan gewend zijn nemen haast alle barrières voor samenwerking weg.
Dit is een unieke kans. Daarom moeten onze onderwijsinstellingen een visie ontwikkelen op hybride onderwijs.
Geschreven voor de UvA