Mijn dochter heeft zojuist groep 7 afgerond: hèt moment waarop een kind balanceert tussen de fantasiewereld van een kind en de keuzestress van de volwassen wereld.
Als bestuurder van een PO-school verwonder ik mij voortdurend over de druk die op kinderen wordt gelegd om maar zo hoog mogelijk te scoren. Kinderen worden door ons als ‘minivolwassenen’ in een keurslijf gedrukt die steeds meer gaat wringen. Bij hen, maar ook bij ons als samenleving, waar burn-out inmiddels eerder regel is dan uitzondering. Waarom doen we dit? Wie of wat helpen we hiermee?
De Griekse filosoof Socrates en zijn Afrikaanse evenknie Orunmila benadrukten beiden het goede in de mens, zonder hun ogen voor de kwade kanten van het bestaan te sluiten. De beste remedie tegen kwade bedoelingen is een onderwijssysteem, vormgegeven vanuit een opvatting over het ideale leven. Beide klassieke denkers hechtten groot belang aan een dergelijk principe als richtsnoer voor het persoonlijke en publieke leven.
Dus laat onze kinderen vooral spelen zo lang het kan. Die precaire eerste levensfase is de beste en enige leerschool voor het goede leven. Daar wordt de basis gelegd voor het goede leven. Niet in eindeloos ‘drillen’ om maar de regels te snappen en vooral te volgen.
En als onze kinderen moeten kiezen, zoals in de fase waarin mijn dochter nu verkeert, help ze te kiezen met hun hart. En niet als een zombie te doen wat anderen, de samenleving of een of ander systeem van ze verwacht.
Geniet van de vakantie Julia! Paardenverzorger, politieagent, professor, we zien wel wat het wordt.
…7 wacht even…
juli 2025
