Mijn moeder kwam onlangs op de proppen met dit interview van het Reformatorisch Dagblad met mij, net na de inval in Irak. Ik was, waarschijnlijk in de diepe krochten van de longlist …haha, de enige activeling in de contreien van de ChristenUnie en SGP destijds die tegen die oorlog was.
En als ik het stuk nu weer lees, zie ik meteen weer waarom: het was een domme coalitie van rechtse en conservatieve politici en denkers die dachten dat je wel even een land richting democratie of een soort vooruitgangsgedachte kon bombarderen. Een bijzonder onconservatieve gedachte nota bene! Men kent haar eigen klassiekers niet eens. Bovendien rammelde de vermeende relatie Irak-9/11 aan alle kanten.
The rest is history…
We zitten nu op de scherven van die oorlog, die op haar beurt weer in een lange traditie van postkoloniale miscalculaties in het Midden Oosten, of beter, Zuidwest Azië, staat. Chaos.
History will teach us nothing,
zingt Sting op zijn album Nothing like the sun. En dus zijn we weer twee oorlogen gestart in deze regio. Dezelfde mensen, dezelfde argumenten. Letterlijk zelfs!
En wij, wij legitimeren het door er niet echt iets tegen te doen. Terwijl mensen dood gaan, laten we angst en haat steeds dieper in de zielen daar en hier krassen.
We zijn allen kinderen voor God. Stop 9/11!
