Iedereen van voor 1980 herkent dit, iedereen van na 1980 moet dit even lezen…
Toen ik klein was reed elke vrijdagavond een SRV-wagen voor (overigens toen al elektrisch!). Net na het avondeten, vertelt mijn kindergeheugen mij. De SRV was een soort supermarktwagen, waar van alles te koop was. Van melk tot koffie, van bonen tot koekjes. En, vooral, voorin stonden van die plastic bussen met snoepgoed. Naast het stuur op het dashboard. Ik kreeg van mijn moeder elke vrijdagavond de opdracht om wat boodschappen te halen. En vijftien cent voor mezelf, waar ik altijd een lolly van kocht.
Als ik de SRV instapte groette de meneer van de SRV, die ik bij naam kende en die mij bij naam kende, mij altijd meteen, terwijl hij ondertussen mijn lievelingslolly al in de hand had. Met een knipoog kreeg ik er van hem altijd een dropveter bij. Hij kreeg vervolgens het boodschappenlijstje en het geld van mijn moeder van mij. Verzamelde zelf de waren. Rekende zelf af. Gaf mij het wisselgeld. En weg was ik. Een mooie vrijdagavond voor een kleine consument.
Het assortiment van de SRV was simpel, maar toch compleet. Van alles iets. En als je iets wilde wat de SRV-man niet had, had ‘ie het de week erop ineens wel! Dan stapte je de zijn wagen in en zei hij: ‘kijk eens!’
Onderwijslogistiek van HvA/UvA gaat agile. En agile is eigenlijk een ingewikkelde term om onze bureaucratische molochs van organisaties terug te brengen naar de wereld van de SRV. Een wereld waarin de dienstverlener naar de klant toe komt. Een wereld waarin de klant en de dienstverlener elkaar kennen. In direct contact met elkaar staan. Waarin zaken niet moeilijker gemaakt worden dan ze zijn. Waar problemen opgelost worden door elkaar even aan te kijken en elkaar te begrijpen.
Ik geloof heilig dat juist dit de oplossing is voor een organisatie die te complex is geworden. Want iedereen wil een wereld waarin je echt naar elkaar luistert, elkaar probeert te begrijpen. Waar je samen naar oplossingen zoekt. Waar zelfs de buurvrouw, die toevallig ook in de SRV rondloopt, ongevraagd iets aan je boodschappenlijstje toevoegt. Omdat ze weet dat je moeder geen suiker meer heeft en dat vergeten is op te schrijven. ‘Ik betaal wel’.
Mooie zomer!
Geschreven voor UvA
